Mens en geschiedenis

De legende: De wereld was geschapen. God riep alle mensen bij zich. Elk volk kreeg een stuk land, welk stuk dat werd, was afhankelijk van hun talenten. Ze kregen vruchtbare valleien, rotsachtige bergen en woestijnen. Op de laatste dag zag God een Kyrgese man slapen onder een boom, terwijl anderen worstelden om een goed stuk grond te krijgen. Dit gebrek aan belangstelling deed God besluiten om het beste land te geven aan de Kyrgese man, zodat hij niet hard hoefde te werken om te leven.

De bergen zijn de wieg van de Kyrgese cultuur. Het landschap heeft de mensen gevormd en zo is ook de nomadische levensstijl en cultuur door de eeuwen heen behouden gebleven. Kijk naar de bergen , bewandel de wegen op weg naar de joerten , zie galopperende paarden, ontmoet de dieren die op de weiden grazen, laat je verrassen door de kleurrijke tapijten. Alles doet denken aan de kampementen van Chingiz Khan; hier is het hart van Kirgizië.

Geschiedenis en legenden komen samen in het verhaal van hoe de nomadische Kyrgese stammen de bergen bewoonden. Met  rood haar en blauwe ogen zijn ze gemigreerd van de Jenisj rivier in Siberië, zo ongeveer tussen de 9e en 12 eeuw. Centraal- Aiziatische steppen en bergen zijn altijd het thuis geweest van nomadische volken, al duizenden jaren. De nieuwkomers werden geconfronteerd met continue invasies van verschillende vechtende stammen.

De beroemste indringer was Chingiz Khan, hij kwam in 1219 en veranderde het leven van de nomaden voor altijd. Het Mongoolse rijk strekte zich uit over de hele regio. Vanaf de zijderoute tot Bukhara en Khiva. De Kyrgesen dankten hun voortbestaan aan hun nomadische levensstijl tussen de bergen, al 2500 jaar. En aan hun uitmuntende paardrijkunsten, die hen oppermachtig maakte ten opzichte gevestigde groepen.

Vroege reizigers naar de regio waren onder de indruk van de indrukwekkende Kyrgese kampen met wel 50 of meer yurts. Aan het hoofd stond een manap en hij had hulp van aksakals ( adviseurs). De oudste man moest niet alleen verstandig, maar ook rijk genoeg zijn om zijn taken van gastvrijheid te vervullen. Als de manap te directief was, konden mensen verhuizen naar een andere groep om zich daarbij aan te sluiten.

Schitterende rijkunst werd getoond tijdens festiviteiten, maar ook welsprekendheid en poëzie werden zeer gewaardeerd. ‘s Avonds , rond het vuur, improviseerden de akyns (troebadoers), ze beconcurreerden elkaar met geestige schetsen en verbale behendigheid.

De Kyrgesen vestigden zich in dorpen in het midden van de 20e eeuw tijdens de Sovjet periode, maar hun identiteit is stevig vervlochten in hun nomadische cultuur. Ze hebben nog steeds een passie voor hun paarden en akyns (troebadoers).

Het land is er trots op omdat ze als eerste van de voormalige Sovjet-staten, hun onafhankelijkheid verklaarden in 1991. Een teken van vastberadenheid.

De MANAS epos

De Manas Epos is de belangrijkste culturele schat van Kirgizië, een van werelds grootste orale gedichten. Met een half miljoen versregels, het is 20 keer langer dan de Odyssee van Homerus , gecombineerd met de Ilias. De Manas Epos is het hart van de geestelijke identiteit van de Kyrgesen en staat symbool voor nationalisme en cultuur.

De Manas Epos dateert uit het jaar 1000 en is doorgegeven door vertellers die als roeping er hun beroep van maakten. De epos is een verzameling van mythen, folklore en legendes over de krijgerheld Manas en zijn opvolgers. Het herinnert aan het nomadische verleden van Kirgizië waarin de kyrgesen continu werden belaagd door vijanden in constante gevechten. Het thema van de strijd voor vrijheid is nog steeds actueel in het huidige Kirgizië.